Uzalendo

Kutoka Wikipedia, kamusi elezo huru
Jump to navigation Jump to search

Makala hii ina dalili ya kutungwa kwa kutegemea programu ya kompyuta kama "google translation kit". Watumiaji wanaombwa kuchungulia lugha, viungo na muundo wake tena. Wakiridhika na hali yake wanaweza kuondoa kigezo hiki kinachoonekana kwenye dirisha la kuhariri juu ya matini ya makala kwa alama za {{tafsiri kompyuta}} .

Istiari ya Uzalendo katika Sanamu la The Fallen kwa Hispania katika Madrid (1840), na mchongaji Francisco Pérez del Valle.

Uzalendo hali ya mtu kuipenda, kuithamini na kujitoa kwa ajili ya nchi yake. Hali hii inaweza kuwa  muunganiko wa sifa nyingi zinazohusiana na nchi mama ya mtu husika, ikiwa ni pamoja na kikabila, kitamaduni, kisiasa au mambo ya kihistoria. Inahusu seti ya dhana inayokaribina sana na zile za utaifa.[1][2][3] Uzalendo ukizidi kiasi cha kulitetea taifa huitwa uzalendo pofu; mwingine kuhusiana mrefu ni uzalendo bubu.

Neno la kiingereza wazalendo lilirasimishwa kwa mara ya kwanza katika Zama za Elizabeth, kutokea Kifaransa kutoka Kilatini (karne ya 6) patriota, kwa maana ya "mtu wa nchi", hatimaye kutoka Kigiriki πατριώτης (patriōtēs), likimaanisha 'kutoka nchi moja', kutoka πατρίς patris likimaanisha 'nchi-baba'.[4] Nomino dhahania [1]uzalendo inaonekana mapema katika karne ya 18.[5]

Historia[hariri | hariri chanzo]

Bango la Marekani lenye mandhari ya kizalendo (1917), iliyotolewa na Usimamizi wa Chakula wa Marekani Vita ya Pili ya Dunia

Kwa ujumla dhana ya uraia wema na kujitolea kwa kundi la watu imerasimishwa duniani kote katika kipindi cha kihistoria. Kwa ajili ya Kutaalamika wasomi wa karne ya 18 Ulaya, uaminifu kwa serikali ulichukuliwa tofauti na uaminifu kwa Kanisa. Ilidaiwa kuwa viongozi wa dini hawapaswi kuruhusiwa kufundisha katika shule za umma kwani uzalendo wao ni wa mbinguni, kwa maana hiyo hawakuweza kuhamisisha upendo wa nchi yao kwa wanafunzi wao. Mmoja wa watetezi wenye ushawishi katika dhana hii kubwa ya uzalendo alikuwa Jean-Jacques Rousseau.

Waelimishaji wa fikra pia walikosoa kile walichokiona kama uzalendo uliokithiri. Mnamo 1774, Samuel Johnson alichapisha kitabu The Patriot, kukosoa kile kinachodhaniwa kuwa uzalendo wa uongo. Jioni ya Aprili 7, 1775, alitoa kauli maarufu, "Uzalendo ni kimbilio la mwisho la mwovu."[6] James Boswell, ambaye alitoa maoni yake katika Maisha ya Johnson, hatoi muktadha wa nukuu, na inadaiwa kuwa Johnson alikuwa akipinga matumizi mabaya ya istilahi "uzalendo" kadhalika John Stuart, 3 Earl ya Bute (mhubiri-zalendo) na wafuasi wake; Johnson alizungumza mahali pengine akitilia mkazo kile kinachoaminika kuwa uzalendo wa "kweli".[7] Hata hivyo, hakuna ushahidi wa moja kwa moja unaokinzana na kile kinachoaminiwa sana kwamba usemi maarufu wa Johnson ulikuwa upinzani wa uzalendo wenyewe.

Masuala ya Falsafa[hariri | hariri chanzo]

Uzalendo inaweza kuimarishwa na ufuasi wa taifa dini ( mashirika ya dini au hata mfumo wa utawala). Ni kinyume cha mgawanyiko wa kanisa na serikali kama ilivyodaiwa na wanazuoni ambao waliona uzalendo na imani kama kani zinazofanana na kukinzana. Michael Billig na Jean Bethke Elshtain wamedai kuwa tofauti baina ya uzalendo na imani ni ngumu kuitambua na hutegemea kwa kiasi kikubwa mtazamo wa mtu mwenyewe.[8]

Christopher Heath Wellman,[9] profesa wa falsafa katika chuo Kikuu cha Washington katika St. Louis, anaeleza kuwa mtazamo maarufu wa nafasi ya "uzalendo" ni jukumu thabiti kwa watu wanaotoka nchi moja na jukumu dogo tu kwa wasamaria na wageni.[10] Wellman anaipendekeza nafasi ya "uzalendo" badala ya "utaifa" kwa wanachama wa taifa, vitengo vya kisiasa badala ya makundi ya kitamaduni.

George Orwell, katika insha yake mashuhuri ya ushawishi Maelezo juu ya Utaifa ameutofautisha uzalendo na dhana ya utaifa:

"Kusema 'uzalendo' namaanisha kujitoa kwa ajili ya mahali fulani na mfumo fulani wa maisha, ambao mtu anaamini kuwa ni bora katika dunia lakini si kushurutisha watu wengine. Uzalendo kwa asili yake ni kujihami, kijieshi na kitamaduni. Utaifa, kwa upande mwingine, hauwezi kutenganishwa na shauku ya mamlaka. Lengo la kudumu kwa kila mtaifa ni kupata nguvu zaidi na ufahari zaidi, si kwa ajili yake mwenyewe bali kwa ajili ya taifa au nyingine kitengo kkingine alichochagua kukiambatanisha na nafsi yake." [11]

Nukuu ya Voltaire[hariri | hariri chanzo]

"Inasikitisha kwamba kuwa mzalendo mzuri ni lazima uwe adui wa wanadamu wote." [12]

Umaksi[hariri | hariri chanzo]

Umaksi umekuwa na misimamo kadhaa kuhusu uzalendo. Kwa upande mmoja Karl Marx alisema "Watu wa kazi hawana nchi" na kwamba "mamlaka ya juu ya tabaka la wafanyakazi litafanya [tofauti za kitaifa] kupotea haraka." Mtazamo huo huo unakuzwa na Matrokisti kama Alan Woods, ambaye "alipendelea kuwasambaratisha wagombea mipaka wote kutengeneza jumuiya ya ulimwengu wa kijamaa."

Kwa upande mwingine, Wastalinisti na Wamao wamekuwa wakiupendelea zaidi uzalendo wa kijamaa kulingana na nadharia ya ujamaa ndani ya nchi moja.[13]

Masuala maalumu kikanda[hariri | hariri chanzo]

Katika Umoja wa Ulaya, watu wa fikra kama Jürgen Habermas wamepigania "Euro-patriotism", lakini uzalendo katika Ulaya umekuwa ukielekezwa kwa nchi mahalia na mara nyingi zaidi haugongani na "Euroscepticism" (kwa maana ya Kupinga umoja wa Ulaya).[onesha uthibitisho]

Tafiti[hariri | hariri chanzo]

Tafiti kadhaa zimejaribu kupma uzalendo kwa sababu mbalimbali, kama mradi wa Correlates of War ambao umetoa ulinganifu kati ya hulka ya vita na uzalendo. Matokeo kutoka kwenye tafiti tofauti-tofauti yanategemeana na wakati. Kwa mfano, uzalendo katika Ujerumani kabla ya Vita ya Kwanza ya Dunia ndiyo ya juu, wakati leo hii inaonekana kuwa ya chini karibu na mwisho katika tafiti za uzalendo.[onesha uthibitisho]

Tangu 1981, World Values Survey imetathmini maadili na imani za watu na kurejea jibu la wastani "kwa wakaazi wa kipato cha juu" wanaona ufahari kuwa [ingiza utaifa]?". Inaanzia 1 (hakuna ufahari) hadi 4 (fahari sana).[14]

Pia Ona[hariri | hariri chanzo]

Marejeo[hariri | hariri chanzo]

  1. Harvey Chisick. Historical Dictionary of the Enlightenment. Books.google.com. Retrieved on 2013-11-03. 
  2. Nationalism (Stanford Encyclopedia of Philosophy). Plato.stanford.edu. Iliwekwa mnamo 2013-11-03.
  3. Patriotism (Stanford Encyclopedia of Philosophy). Plato.stanford.edu. Iliwekwa mnamo 2013-11-03.
  4. Henry George Liddell, Robert Scott, A Greek-English Lexicon, πατρι-ώτης. Perseus.tufts.edu. Iliwekwa mnamo 2013-11-03.
  5. OED
  6. Boswell, James (1986), Hibbert, Christopher, ed., The Life of Samuel Johnson, New York: Penguin Classics, ISBN 0-14-043116-0 
  7. Griffin, Dustin (2005), Patriotism and Poetry in Eighteenth-Century Britain, Cambridge: Cambridge University Press, ISBN 0-521-00959-6 
  8. Billig, Michael. Banal Nationalism. London: Sage Publishers, 1995, pp. 56–58.
  9. Christopher Wellman, Professor of Philosophy at Washington University in St. Louis, and Professorial Research Fellow at Charles Sturt University in the Centre for Applied Philosophy and Public Ethics.
  10. Wellman, Christopher Heath (2014). Liberal Rights and Responsibilities: Essays on Citizenship and Sovereignty. New York: Oxford University Press, 32, 50. ISBN 9780199982189. 
  11. Orwell, George Essays, John Carey, Ed., Alfred A. Knopf, New York, 2002
  12. http://maddenation.com/archives/2005/10/23/voltaire_on_patriotism.php
  13. Motyl, Alexander J. (2001). Encyclopedia of Nationalism, Volume II. Academic Press. ISBN 0-12-227230-7. 
  14. Morse, Adair. "Patriotism in Your Portfolio". Journal of Financial Markets (U of C 2008) 14 (2): 411–40. doi:10.1016/j.finmar.2010.10.006 . Archived from the original on November 25, 2011. https://web.archive.org/web/20111125010752/http://faculty.chicagobooth.edu/adair.morse/research/nat080211.pdf.